انتخاب نکن . راهش این است . با امواج دریا همراه شو .. برو ..بی هیچ نفسانیتی . 

زندگی همین است . کوچک و زیبا و دوست داشتنی .

بی خود بزرگش نکن .. جدی اش نکن .. خراب می شود . می رود از دست می میرد  .

بی انتخاب ره پیش گیر .

من از کتب آسمانی تان بیزارم . 

من از این بیهودگی مسخره ی کار و زندگی تان بیزارم .

من از این تکرار مزخرف بیزارم .

من از رقص و شراب و  موسیقی شیش در چهار تان بیزارم . 

من از مراسم ازدواج و ختم و تولد و پارتی تان بیزارم .

من قدری سکوت و آرامش و شادی خالص روح و بی ذهنی می خواهم .

من انسانم . قبول دارم . این را از نگاه به خویش دریافته ام . و نگاه به دیگران .

انسانها را می شناسم . علایقشان ..خواسته هایشان .. وظایفشان وومسئولیتهاشان ..

همه را می شناسم .. از این حجم هجوم امیال انسانی آگاهم .. می دانم .

کاملا می دانم . آگاهم . انسان را ..

حال می شود گذشت از  آن چه که هست . از انسان ..

از شناخته به ناشناخته .

من انسان نیستم !

آنچه که در نظر تو آزادی است در نظر من هیاهوی مسخره ی یک ذهن آشفته است .

رقص با غرق شدن در مشروب و سیگار 

فراموشی ذهن آشفته ات برای ساعاتی چند 

لذتی فراوان شاید برای تو ..

اما برای من هیاهوی بیهوده ی ذهن درهم برهم و شلوغ و آشفته 

شاید اگر هوا سرد نبود و آن کمی اخلاق به جا مانده از قبل در من نبود از خانه بیرون می رفتم.

و می نگرم . به زندگی و همه ی آنچه که جدی به نظر می آید .

آنچه که جدی می خوانندش مضحک است ! به دنبال بهتر شدن می دویم . 

آنچه که پشت سر گذاشته ایم زندگی است .

و تکرار همه چیز مانند دیگران توحشی در حق حیات معجزه گون من است .

کمی شجاعت .. جسارت .. و خودخواهی نیاز مندم!

 و من اینجا هستم با روحی نظاره گر 

     چه فرقی می کند نمایش تو یا من

 و دیگران که می آیند و می روند در بعد از ظهر سرد زمستانی

برف می بارد برف 

   چنان زیبا ست نظاره ی این نمایش

 بی هیچ قضاوتی ... ساده و روشن و آگاه .

من از خود نباید دو ر شوم . آن چیزهایی که دور کننده اند سرگرمی های ذهن اند و بازی های قلب .

من نه بدنم نه ذهن نه احساس ..

من آن آگاهی بی شکل نادیدنی ام . همان چه که می تواند بی هیچ قضاوتی بنگرد .

من آنم و تو نیز ...

زندگی در تمامیت خویش با همه ی آنچه که می توان دوست داشت و لذت برد و استفاده کرد .

از امکانات استفاده می کنم تا بیشتر و بیشتر از رنج فاصله گیرم .

و رنج برای من دور بودن از خواسته ها ست ... لذت بردن از شادی بی پایان درون .

چنان بی خویشم از خود که 

                د ر خودم بسیار !

           به دنیا که می نگرم 

               تنها چیز آگاهی بی شکل است

                                            در اشکال بسیار !

وقتی هیچ حسی به جهان نباشد شعری هم نخواهد بود ...

زمانی دوست داشت با آغوش گرفتنت در ارتباط جهان باقی بماند اما اینک دیگر نه هیچ شاد نمی کند

ارتباط با جهان بی آغوش تو رخ نمود ه  

آسان و آرام و خنک !